ಹುಣ್ಣಿಮೆಯ ಚಂದ್ರಮ

ಹುಣ್ಣಿಮೆಯ ಚಂದ್ರಮನೆ,
ಬಾನಿನಂಗಳದಿ ನಗುವವನೆ,
ದಿನಕೊಂದು ರೂಪ ತೋರುವವನೆ,
ನಂಬಲಹುದೇ ನಿನ್ನ ವರ್ತನೆ?

ಬಹಳ ಕಾಲದವರೆಗೆ
ನಮಗೆಲ್ಲ ಅರಿವೇ ಇರಲಿಲ್ಲ -
ನೀನು ಬೀರುವುದು ನಿನ್ನ ಬೆಳಕಲ್ಲ,
ನಿನ್ನದೆನ್ನುವ ಬೆಳಕೇ ನಿನಗಿಲ್ಲ,
ನಿಜ ಅಂದುಕೊಂಡಿರುವುದೆಲ್ಲ,
ನಿಜವೇ ಆಗಿರುವುದಿಲ್ಲ, ಎಂದೆಲ್ಲ.

ಹುಣ್ಣಿಮೆಯ ಬೆಳಕಲ್ಲಿ
ನಾಳಿನ ಸವಿಗನಸುಗಳ
ಹೂಗಳ ತುಂಬಿ ಮಡಿಲ ತುಂಬ,
ಒಂದೊಂದನೇ ಎತ್ತಿ ಪೋಣಿಸುವರಲ್ಲ;
ಮಿಂಚುವ ಕಂಗಳ ಬುಟ್ಟಿಯಲಿ
ತುಂಬಿಟ್ಟು ಸಂಭ್ರಮಿಸುವರಲ್ಲ;
ಮರುದಿನ ದಿನಕರನ ಬೇಗೆಯಲಿ
ಇವರ ಕಣ್ಣೊಳಗಿನ ಹೂಬುಟ್ಟಿ
ಕರಗಿ ನೀರ ಕೊಳವಾಗಿ,
ಕಣ್ಣೀರ ಹನಿಗಳು ಹರಿಯುತ್ತವೆಯಲ್ಲ -
ನಿನ್ನೆಯ ಕನಸುಗಳಾತ್ಮಕ್ಕೆ
ತರ್ಪಣ ನೀಡುತ್ತವೆಯಲ್ಲ;

ಹುಣ್ಣಿಮೆಯ ಬೆಳಕಲ್ಲಿ
ಭೋರ್ಗರೆವ ಕಡಲು
ಬೆಳದಿಂಗಳ ಬಸುರ ಹೊತ್ತು
ಮುಗಿಲಿಗೆ ಮುತ್ತಿಡುವಾಗ
ಒಡಲು ಸಂಕಟದಿ ಒಡೆದು
ಅಲೆಗಳು ಆಕ್ರೋಶದಲಿ
ದಂಡೆಗಪ್ಪಳಿಸಿ ಮಣ್ಣ ಬಗೆದು
ಭ್ರೂಣಗಳ ಹೂಳುತ್ತವೆಯಲ್ಲ;
ಮಿನುಗುವ ತಾರೆಗಳು
ಮರುಗುತ್ತ ಮಂಕಾಗುತ್ತವೆಯಲ್ಲ;
ಮಲಗಿದ ದಿನ ನೋವಿನಲಿ
ನರಳುತ್ತ ಹೊರಳುತ್ತದೆಯಲ್ಲ;

ಹುಣ್ಣಿಮೆಯ ಚಂದ್ರಮನೆ
ನಿನ್ನ ಬೆಳಕೆಲ್ಲ ಮುಖವಾಡದ ನಗುವಂತಿದೆಯಲ್ಲ;
ಕದ್ದ ಕವನವನು ತನ್ನದೆಂದೇ ಓದಿ ಬೀಗಿದಂತಿದೆಯಲ್ಲ;
ಬಾನಲ್ಲಿ ನೀನೆಷ್ಟೇ ಬೆಳಗಿದರೂ,
ಇರುಳು ಹಗಲಾಗುವದಿಲ್ಲ;

ಅದಕೇ,
ಹುಣ್ಣಿಮೆಯ ಚಂದ್ರಮನೇ,
ನೀನೊಂದು ಬರೀ ಭ್ರಮೆ.

(ಹತ್ತು ವರ್ಷಗಳ ಹಿಂದೆ ಬರೆದ ಕವನ)